Een scootmobiel aanvragen via de WMO? Het voelt soms als een doolhof van formulieren en regeltjes. Maar het is simpeler dan het lijkt.
▶Inhoudsopgave
Je wilt gewoon weten: krijg ik die vergoeding of niet? En hoe werkt het precies?
Geen zorgen, ik leg het je uit alsof we samen aan de keukentafel zitten. We gaan het hebben over de kern van de WMO, jouw recht op een scootmobiel en hoe je die aanvraag voor elkaar krijgt.
Wat is de WMO precies en waarom heb jij er wat aan?
De Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) is de basis voor hulp thuis. Stel je voor: je kunt niet meer zelfstandig boodschappen doen of naar de huisarts omdat lopen pijn doet of te vermoeiend is.
De WMO regelt dan dat je hulp krijgt om toch zelfstandig te blijven wonen.
Dit kan van alles zijn: hulp in de huishouding, een traplift of, zoals jij nu zoekt, een vervoermiddel. Een scootmobiel valt onder 'hulpmiddelen voor mobiliteit'. De gemeente vindt het namelijk belangrijk dat je de deur uit kunt.
Zonder sociale contacten en een frisse neus, raak je snel geïsoleerd. De WMO zorgt ervoor dat je niet aan huis gekluisterd raakt. Het is een vergoeding voor een basisvoorziening. Je moet wel kunnen aantonen dat het echt nodig is.
De WMO is niet hetzelfde als de WLZ (Wet Langdurige Zorg). De WMO is voor zelfstandig wonende mensen.
De WLZ is voor intensievere zorg. Voor een scootmobiel ga je dus naar de WMO.
De gemeente beoordeelt je situatie. Zij kijken naar wat je nog wél kunt en wat er nodig is om je leven draagbaar te houden.
Wie heeft recht op een scootmobiel via de WMO?
De belangrijkste vraag: wanneer krijg je die vergoeding? De gemeente kijkt naar je mobiliteit.
Kun je niet meer lopen of fietsen? Is het openbaar vervoer geen optie voor je? Dan kom je in beeld voor een scootmobiel. De arts of een WMO-consulent beoordeelt dit tijdens een keukentafelgesprek.
Het gaat erom dat je zelfstandig kunt blijven. Stel, je woont in een dorp zonder busverbinding.
Je bent slecht ter been en hebt geen auto. Dan is een scootmobiel een logische stap.
De gemeente ziet dat als een 'passende voorziening'. Het is niet altijd een garantie. Als je nog 500 meter kunt lopen, kan de gemeente zeggen dat je moet wandelen.
"Je hebt geen recht op een scootmobiel omdat je hem leuk vindt. Je moet kunnen aantonen dat lopen of fietsen echt niet meer gaat."
Maar als je dagelijks boodschappen moet doen of familie wilt bezoeken, telt dat zwaar. Leeftijd speelt geen officiële rol.
Een jongere met een chronische aandoening heeft net zo goed recht op een scootmobiel als een oudere. Wel kijkt de gemeente naar je inkomen. Soms moet je een eigen bijdrage betalen.
Dit hangt af van je financiële situatie. De hoogte van je inkomen bepaalt of je de volledige vergoeding krijgt of een deel zelf moet betalen.
De aanvraag: stap voor stap naar je scootmobiel
Het aanvragen begint bij de gemeente. Je belt of mailt de afdeling WMO. Je legt uit dat je moeite hebt met lopen en dat je graag een scootmobiel wilt aanvragen.
Ze maken een afspraak voor een intakegesprek. Dit is het zogenaamde keukentafelgesprek.
Iemand van de gemeente komt bij je thuis. Praat over je dagelijks leven.
Tijdens dit gesprek vertel je wat je nog kunt en wat niet meer lukt. Wees specifiek. Zeg niet alleen: 'ik kan niet lopen'. Zeg: 'Ik kan maximaal 200 meter lopen zonder pijn, daarna moet ik rusten.
De supermarkt is 800 meter verderop.' Schrijf dit vooraf op. Neem een lijstje mee met activiteiten die niet meer lukken.
Denk aan de markt, de kapper of de huisarts. De WMO-consulent maakt een verslag. Hierin staat wat er nodig is. Meestal is dat eerst een 'ondersteuningsplan'.
Soms probeert de gemeente eerst iets anders, zoals een rollator of een taxi. Ook kun je een elektrische rolstoel aanvragen via de WMO als een scootmobiel niet volstaat.
De consulent bespreekt dit met je. Als je het eens bent, wordt de aanvraag goedgekeurd.
Na het gesprek volgt de beslissing. De gemeente stuurt een brief. Daarin staat of je recht hebt op een scootmobiel en welk model het wordt.
Dit duurt vaak 6 tot 8 weken. Is het goed? Dan mag je een scootmobiel uitzoeken bij een gecontracteerde leverancier. Soms mag je zelf een winkel kiezen, maar vaak werkt de gemeente met vaste partners.
De kosten: wat betaal je zelf?
De WMO vergoeding dekt de kosten van een basis scootmobiel. Net als bij een rollator vergoeding aanvragen gaat het hierbij vaak om een standaard driewieler of vierwieler.
De gemeente betaalt de aanschaf en het onderhoud. Jij betaalt soms een eigen bijdrage. Dit hangt af van je inkomen.
De eigen bijdrage is maximaal €19 per maand voor een scootmobiel. Dit bedrag kan lager zijn als je weinig inkomen hebt.
Een basis scootmobiel kost ongeveer €1.500 tot €2.500. Dit is een model met een snelheid van 15 km/u. Het bereik is 20 tot 30 kilometer.
De gemeente kiest voor een veilig en stabiel model. Ze vergoeden geen luxe extra's.
Wil je een snellere scootmobiel (25 km/u)? Dan moet je het verschil zelf betalen.
Die kosten kunnen oplopen tot €500 extra. Onderhoud zit bij de vergoeding inbegrepen. De leverancier regelt de jaarlijkse keuring en reparaties. Als je banden lek zijn, is dat hun zorg.
Alleen bij schade door eigen schuld (bijvoorbeeld een ongeluk door roekeloos rijden) moet je zelf betalen. De gemeente controleert dit scherp.
- Basis scootmobiel: €1.500 - €2.500 (vergoed door WMO)
- Snellere variant (25 km/u): + €300 tot €500 (eigen kosten)
- Eigen bijdrage: Maximaal €19 per maand (afhankelijk van inkomen)
- Onderhoud: Inbegrepen bij vergoeding
Modellen en opties: welke scootmobiel kies je?
Er zijn verschillende modellen. De gemeente vergoedt de basis.
Jij kiest welk model bij je past. Een driewieler is wendbaarder in huis.
Een vierwieler is stabieler op de weg. De meeste mensen kiezen voor een vierwieler voor de veiligheid buiten. Een veel voorkomend model is de Vermeiren Viper of de Invacare Orion.
Dit zijn degelijke scootmobielen. Ze hebben een actieradius van 25 km. De zithoogte is verstelbaar. De prijs voor zo'n model zit in de basisvergoeding.
De leverancier heeft deze vaak op voorraad. Wil je meer luxe?
Denk aan een opvouwbare scootmobiel. Handig als je op vakantie gaat.
Of kies voor een scootmobiel met dak tegen de regen. Deze extra's betaal je zelf. Een opvouwbaar model kost al snel €3.000.
De WMO betaalt dan alleen het basismodel. Jij betaalt het verschil.
Let op de maat. Een scootmobiel moet in je huis passen. Meten is weten. Heb je een smalle deur?
Dan heb je een smaller model nodig. De leverancier komt vaak langs om te meten.
Ze passen het aan op jouw situatie. Dit hoort bij de service.
Praktische tips voor je aanvraag
Voordat je begint, bereid je voor. Zorg dat je je verhaal scherp hebt. Waarom heb je de scootmobiel nodig?
Wat gebeurt er als je hem niet krijgt? Blijf je binnen zitten?
Raak je je vrienden kwijt? Dit soort verhalen helpen bij de aanvraag.
Neem contact op met een onafhankelijke cliëntondersteuner. Dit is gratis. Zij helpen je met de aanvraag en het gesprek. Ze weten hoe de gemeente denkt.
Dit verhoogt je kansen. Vraag ernaar bij de gemeente of kijk op de website van MantelzorgNL.
Wees consequent. Als de gemeente zegt dat je nog kunt lopen, maar dat doet pijn, zeg dat dan. Soms doen ambtenaren moeilijk. Blijf beleefd maar duidelijk.
Schakel je huisarts in. Een verklaring van de arts helpt enorm.
Vraag je huisarts om een brief waarin staat dat lopen niet meer gaat.
Check de leverancier. De gemeente geeft een lijst. Vraag rond bij andere gebruikers.
Zijn ze tevreden over de service? Is de scootmobiel betrouwbaar? Een goede leverancier regelt alles soepel.
Ze helpen bij storingen en onderhoud. Als je aanvraag wordt afgewezen, maak bezwaar.
Doe dit binnen 6 weken. Leg uit waarom je het niet eens bent.
Gebruik je eigen verhaal. Soms lukt het bij een tweede poging wel. Geef niet te snel op. Je hebt recht op een goed leven, ook met een scootmobiel.